Jestem graczem! Jestem konsolowcem, a moim celem jest sławić uroki tej jakże wspaniałej gałęzi rozrywki, ale co będzie jeśli i mnie przestanie to bawić? Ciągłe wydawanie kasy na gry, czy prasę, a co gorsza przestanie mnie bawić samo granie... Niestety owa groźba staje się coraz bardziej możliwa i realna. Może już się starzeje, a gry dają najwięcej radości w dzieciństwie? Kto wie? Według mnie problem kryje się głębiej i aby go rozwiązać, należy cofnąć się do czasu, kiedy gry dawały mi niewyobrażalną radość. Czyli do czasów w których dopiero zaczynałem raczkować w temacie.
Okres niemowlęcy
Pierwsza konsola, pierwsza gra i pierwsze doznania mogę określić jako jeden wielki szok. To było coś nowego i niespotykanego. Moją pierwszą konsolą był dobrze wszystkim znany Pegasus - piracka wersja NES-a. Oj pamiętam jak się kupowało składanki na których było 1 000 000 gier z czego tylko pierwsza dziesiątka to różniące się od siebie tytuły, bo reszta to tylko ich podrasowane wersje, ale co najważniejsze grało się diabelnie miło i przyjemnie. Nie narzekało się tyle ile dziś, że grafa brzydka, że fabuła beznadziejna, a tylko grało i jeszcze raz grało. Kocham te czasy, bo wszystko wtedy było nowe. Wiele serii dziś szanowanych gier właśnie wtedy miało swoje początki. Z łezką w oku spoglądam w swoje dzieciństwo przepełnione do granic możliwości zabawą i beztroskim życiem i nie raz chciałbym cofnąć czas. Pamiętam jak się muciło na konsolce z rodzeństwem i to jak zawsze gdy nie zdążyłem powiedzieć pierwszy to mówiłem ostatni. Co się śmiejecie? Jeszcze liczyć nie umiałem i nie wiedziałem, że po pierwszym można krzyczeć drugi. Dobra ale i czasy Pegasusa dobiegły końca i z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że to na pewno nie wtedy nastąpił mój przesyt w graniu więc powolnym kroczkiem zmierzajmy do kolejnego akapitu i kolejnego okresu w moim życiu.
Okres dojrzewania
Okres ten stał pod znakiem PSX-a i nie wstydzę się tego, bo to była naprawdę świetna konsola. Grafika przeszła do trzeciego wymiaru, co było dla mnie nie lada szokiem gdy zobaczyłem np. Tekken-a. Jedyne co wybełkotałem pod nosem to ?O ja cię to tak ma teraz wszystko wyglądać?. Zdawało mi się, że po arenie biegają prawdziwi ludzie. Następnie NFS3, po którym niemal nie zemdlałem. Oj to był dopiero szok. I wszystko szło po dobrej drodze. Ja zacząłem coraz więcej grać. Wszystko dawało wiele radości, a branża gier stała się dla mnie najważniejsza. Od tamtej chwili mówiłem i myślałem tylko o grach, ale nadal gry traktowałem tylko jako rozrywkę, a nie pasję. Dopiero po ukończeni pierwszego MGS-a gry stały się dla mnie czymś więcej, bo stały się pasją, stały się sztuką w najczystszej postaci W tej chwili gry dla mnie są sztuką. Posunę się nawet o krok dalej stwierdzając, że gry są większą sztuką niż obrazy czy muzyka! Tutaj mamy i jedno i drugie. Nawet więcej - mamy tu jeszcze fabułę, która naprawdę może urzec, a dzieła zniszczenia dopełnia grywalność. Możecie powiedzieć, że ględzę od rzeczy, ale dla mnie taka jest prawda. Ten okres życia okazał się jeszcze piękniejszy niż pierwszy, więc i on nie stał się okresem przesytu.
Okres starzenia
Era GameCube - jeszcze lepszy okres od poprzedniego, ale właśnie tu coraz mniej chce mi się grać - coraz większa monotonia. Czego jest to sprawką? Tego, że gry stają się tylko ładniejsze, a nie zyskują tak wiele na grywalności. Do tej pory przyzwyczajony, że przy każdej generacji konsol doznawałem szoku. Oczekiwałem i takiego po tej generacji, a niestety go nie doznałem. I zaczyna to wszystko mi się przejadać, bo uświadamiam sobie, że wszyscy producenci już nie wiedzą co mają dalej robić. Oczywiście zabawa nadal przy grach jest wielka, ale ja oczekuje czegoś nowego i innowacyjnego. W sumie to chyba jest odpowiedz na pytanie postawione w pierwszym akapicie. Więc teraz na koniec pozostaje mi zadać jeszcze jedno pytanie. Czy jest na to jakiś ratunek?. Bo boję się, że gry przestaną mnie bawić. I na to pytanie postaram się odpowiedzieć w następnym akapicie.
Druga młodość
Z pozoru nowe next-geny nic nie wniosą, bo i PS3 i X360 nadal nie wyróżniają się niczym od starej generacji, poza mocą, a że mnie coraz większa moc przestała bawić to i ta generacja mnie nie rusza. Jak powiedziałem next-geny nie dadzą nam świeżości, ale da nam ją new-gen od Nintendo. Tak new-gen! Czemu nazwałem Wii new-gen-em? Bo ta konsola dostarczy nam wymarzoną świeżości i nowe doznania. Czuję, że wraz z zakupem nowej konsoli BigN, ochota na granie powróci. Nintendo zawsze stawiało na innowacje i chwała im za to, bo bez nich ten rynek nie był by tym samym, byłby po prostu nudny [Mantis]
Autor:
Mantis
