Ci, którzy słyszeli o Wii Arenie i nawet - Ha! - byli na tej stronie z wizytą zapewne napotkali się na moje i Mantisa cykle tekstów Nibylandia Gracza. Kultowe felietony, zabawne (te moje) i mądre, oraz ciekawe (te Mantisa) oświecały tą jakże żałosną stronę. Mało kto wpadłby na pomysł opisania dnia Pac-Mana, albo historii klocka Tetrisa. A czy ktoś jeszcze pamięta me "wspaniałe" artki o Spalonej Żarówce, które o dziwo miały sens i powiązanie z grami? Reaktywacja w Fair Play Game? Ciekawe czy się przyjmie. Ale ostrzegam, że felieton jest bardzo głupi, wręcz debilny!
Gdy do naszego Świata zapukało budzące się z nocnego letargu Słońce, w końcu nadszedł okres powszechnie zwany jako poranek. Eugeniusz, był zwykłym, 20 letnim chłopakiem. Tzn. normalny nie był. Dwie wizyty u psychiatry oraz ciągłe uwagi w dzienniczku szkolnym świadczą o dziwnych atakach psychicznych naszego dzisiejszego bohatera. Wiecie, czemu tak się zachowuje? Głównym powodem jest... mania gier!
Pewnego dnia Eugeniusz poszedł na miasto, aby poszukać gierki. Z daleka, za torami zauważył malutki sklepik gdzie zobaczył szyld "GRY VIDEO". Po oględzinach, długich przemyśleniach i upewnianiu się stwierdził: "To jest sklep z grami". Szybkim krokiem podszedł do nowego miejsca. Gdy wszedł do owego sklepu, ujrzał w środku dookoła, ku waszemu prawdopodobnemu zdziwieniu, gry. Dużo gier. Naprzeciw stał stary dziadek, który to zębami stoły podnosi. Nadszedł wiekopomny moment na dialog między tymi dwoma osobnikami o różnych formach jaźni czasoprzestrzennej:
- Witam, jakie pan ma gry?
- Takie, jakie są.
- Aha.
Po tej debacie na temat polityki, biotechniki i powiązaniu z tym botaniki, oraz kawałku drewna nieopodal wsi, która znana jest z lędźwiowego zapachu, nasz główny bohater wybrał jedno pudełko. Na okładce było czarne tło, a jedyny napis na niej był postawiony taki: "Gra". A z tyłu: "Jeśli w to zagrasz, już nigdy nic nie będzie jak dotychczas". Te wiele mówiące, pouczające informacje skusiły gracza do zakupienia owej gry pt. "Gra". Po zapłaceniu należności szybko pobiegł do domu, aby sprawdzić swą zdobycz.
"Ale g**no!" - stwierdził Eugeniusz, gdy rozpakował folię. Okazało się, że w środku zamiast płyty znalazł książke o zespole Voo Voo grającym w latach 80', oraz szczoteczkę do zębów. Roztargniony, szybko wziął produkt i poszedł do sklepu, który zwie się ponoć "Gry Video".
- Oż Ty.. Ożesz ty! - Powiedział ostro Eugeniusz na wejściu.
- Oż Ja? Co ja? Sp*******j z mojego sklepu! - Odpowiedział sprzedawca wyciągając strzelbę i strzelając mu prosto w intymne miejsce, zwane kroczem. Eugeniusz, który nigdy nie doznał takiego bólu, najwidoczniej oszalał z cierpienia, gdyż zaczął wić się z bólu krzycząc panicznie: "Akuku! Akuku!", co można nazwać jego atakiem psychicznym podczas błędu systemu w jego zwojnicy mózgu. Po kilku chwilach sprzedawca podszedł do niego wolnym krokiem, stając obok głowy, mając strzelbę na ramionach, dumnie ściągając czapkę z głowy, zamykając oczy rzekł szlachetnym, lecz z nutką żalu i nostalgii głosem:
- Sorry. A teraz sp*******j z mojego sklepu, bo zastawiasz wejście.
- Akuku, Akuku.
Eugeniusz nie miał wyjścia. Wyszedł do domu i usiadł na kanapie obok nieciekawego przedmiotu. Po chwili ze zdziwieniem usłyszał: "A może budyń?". Bohater mieszkał sam, więc zdziwił się usłyszawszy nieznany głos. Obejrzał się dookoła, ale nie zauważył nikogo:
- Tutaj jestem. Na dole!
Eugeniusz spojrzał w dół.
- Co widzisz? - Spytał tajemniczy głos.
- Podłogę.
- A obok?
- Podłogę.
- A i jeszcze obok?
- Podł...
- K***a! Nie widzisz szczoteczki?
- No widzę, widzę.
- To ku**a ja! Ja jestem szczoteczką! Ja, słyszysz ?!?!
- Jak to?
- Co, jak to?
- No szczoteczka nie może mówić!
- Pie*****sz od rzeczy koleś. Słuchaj, weź włącz telewizor i wypowiedz magiczne słowo.
- Ok.
Eugeniusz włączył telewizor i wypowiedział magiczne słowo:
- Magiczne słowo - powiedział Eugeniusz.
Wtenczas na ekranie telewizora pojawił się śnieg. Ale nie taki prawdziwy, tylko taki jaki jest w TV, gdy nie ma sygnału z anteny, albo są zakłócenia, czy jakoś tak. Wtedy na ekranie pojawił się on... wypowiadając najważniejszą kwestię w tej mądrej historyjce, ktura to nie ma błenduw, hyba rze w muzgó, che che.
- To ja! - Powiedział ktoś z telewizora.
- Ktoś ty? - Spytał się zaciekawiony Eugeniusz.
- Znany z tego, że jest znany - Odpowiedziała szczoteczka nerwowym głosem.
- O co tu chodzi? Szczoteczka do mnie gada, kupuję lewy towar w nieznanym sklepie, w którym stary dziad postrzela mnie w tyłek!
- Tak, drogi Eugeniuszu. Ten świat, to gra.
- Ekhm?
- Jeszcze nie zajarzyłeś? - Zapytała się szczoteczka ? Ziemia, to świat! Powiedzmy, że każda planeta, to inna gra. Chcesz przykład?
Eugeniusz widocznie podniecony i podekscytowany, ciekaw co mu tym razem opowie szczoteczka, potrafił wydusić tylko: "No".
- Wejdź na ulicę.
Eugeniusz wyszedł na ulicę.
- A teraz pokaż swój postrzelony tyłek ludziom.
Ku zdziwieniu szczoteczki, naiwny Eugenio pokazał zad przechodzącym.
"Ohyda", "bleee" "ide rzygaaabllleeerrp..." - To były te najmilsze komentarze przechodniów. Eugeniusz się spytał:
- I po co im pokazywałem ten zad?
- No właśnie, po co?
Eugeniusz, wyraźnie oszukany, kopnął szczoteczkę w nieznanym kierunku i swoje kroki pokierował do pubu...
- Witam, dwa piwka proszę - Poprosił nasz bohater.
Wtenczas sprzedawca powiedział: "Jestem szczoteczką". Cisza.
- Seeej łaat? - Spytał Eugeniusz. - To nie może być prawdą - Odrzekł.
C.D.N.
Autor:
Bloo
