Data: 2008-07-09, autor: MM/Milusass, systemy: X360 PS3
GTA IV trzeźwym okiem
29 kwietnia 2008 roku. To dzień, na który czekali prawie wszyscy. Od niezliczonych gromad bywalców piaskownicy po poważne głowy rodzin. Na co czekali? Ano na kolejną część przygód przygłupiego gangstera trzymającego za pasem cały arsenał bojowy armii USA, prawdziwego madafaki, który na klatę przyjmował nawet pocisk posłany z RPG 7. Czy się rozczarowali? Poniekąd tak.
..Where is Barbara with big tits?..
Niko Bellic, który przypłynął do USA żeby poznać prawdziwy, zniewalający "american dream" zachęcany wspaniałymi wizjami kuzyna bankruta na naszego nowego terminatora niespecjalne pasuje. Pierwszym, co najbardziej rzuca się w oczy jest to, iż Serb posiada osobowość i bardzo wybuchowy temperament. Trzeba od razu zaznaczyć, że nasz bohater nie przybył do "Kraju Możliwości" aby siać mordercze ziarno i by stać się "tru gangstah". Przyjechał do Ameryki zachęcony przez kłamstwa swojego kuzyna Romana oraz po to by kogoś odnaleźć oraz wyciągnąć Romana z tarapatów. Jednak nie będę tutaj odkrywał wszystkich kart. Mam nadzieję, że zrobicie to sami, a przy okazji porządnie się ubawicie bo humor w tej grze jest naprawdę przedniej marki.
..Eta swabodnyj gorad..
Tak złożonego i zarazem zróżnicowanego świata jeszcze nie było. Ta kopia Nowego Jorku ukazuje w stu procentach umiejętności twórców. Zobaczysz tutaj znane ci już wcześniej obrazki. Statua Woln... tfu, Radości? Jest. Flatiron Building? Jest. Times Square? Również . A więc wyrzucać mapy NY za okno. Gramy w GTA IV. Nie do końca, ale realistyczność całego otoczenia robi wrażenie. Wiele pomniejszych aspektów, smaczków, które trzeba odkryć samemu dodają grze ogromnego uroku. Każda ulica ma swoją nazwę. Mamy gadający GPS . To miasto się po prostu czuje. Syreny policyjne, uliczny gwar, kierowcy trąbiący na wszędobylskich taksiarzy, rozmowy telefoniczne... A właśnie. Bellic posiada telefon. Dzięki niemu kontaktujemy się ze zleceniodawcami, umawiamy się ze znajomymi oraz przechodzimy do trybu wieloosobowego. Później dostajemy jeszcze kamerę, która jednak prócz kilku misji na niewiele się przydaje, ponieważ zdjęć nie możemy zapisywać. A szkoda. Wcześniej poruszyłem kwestię znajomych. Wraz z postępami w grze zyskujemy wiele nowych kontaktów. Część z nich zdeklaruje się, że chce utrzymywać z nami kontakty. Możemy urządzać wypady do pubów, do klubów komediowych lub co ciekawe (można się ślinić) do klubów ze striptizem. Misje "chodzone" zyskały. To dzięki nowemu systemu walki. No nie tak nowemu. Powiedzmy rewitalizowanemu. Mamy system zasłon terenowych, dzięki którym nasz bohater nie stoi jak kołek i nie przyjmuje kolejnych serii na klatę. Pojedynki na pięści również stały się ciekawsze. Na uznanie zasługuje też oprawa dźwiękowa. Głosy bohaterów, szczególnie Niko są bardzo dobrze dobrane. Aktor podkładający głos wykonał świetną robotę. Od razu wiemy, iż mamy do czynienia z "rosyjskimi biedolami". Stacje radiowe nie są przepełnione hitami jak poprzednie części cyklu, ale one również uprzyjemniają nam rozgrywkę. Wladiwostok FM, Radio Broker, Liberty Rock ze świetnym Iggy Pop'em. Jest dobrze, aczkolwiek nie rewelacyjnie. Grze uroku dodaje ponadto świetny silnik fizyczny Dynamic Motion Synthesis znany bardziej jako Euphoria. Odpowiada on za świetne odwzorowanie zachowań ciała ludzkiego bez jakiegokolwiek wcześniejszego oskryptowania. Naprawdę, robi to świetne wrażenie, chociaż silnik nie jest do końca idealny. Silnik graficzny RAGE też pokazał, że nie ma się czego wstydzić. Gra zyskała na dobrym i prawdziwie realistycznym klimacie. Na ulicach nie mamy już do czynienia z bandą sobowtórów. Co powinno się błyszczeć to błyszczy, co powinno wyglądem odstraszać to odstrasza. Ruchy i gestykulacja postaci też stoją na wysokim poziomie. Tak jak mówiłem, pod tym względem ekipa Rockstar nie ma się czego wstydzić.
..To teraz zagramy w berka z rosyjskim kolegą..
Postanowiłem poświęcić oddzielny akapit trybowi multiplayer. Uruchamiamy go z pozycji telefonu komórkowego należącego do Bellica. Do dyspozycji dostajemy aż 14 trybów. Między innymi Race czyli standardowe wyścigi, GTA Race czyli wyścigi na zasadach GTA zatem pełna demolka przy pomocy granatów, pistoletów itp., Team Car Jack City czyli drużynowa kradzież samochodów, Free Mode czyli jazda dowolna, jedziesz gdzie chcesz, robisz co chcesz. Oczywiście jest nieśmiertelny Deathmatch oraz Team Deathmatch, których zasad raczej nie trzeba wyjaśniać. W trybie wieloosobowym możemy grać maksymalnie z 15 innymi graczami. Komunikować się możemy wyłącznie dzięki zestawom słuchawkowym, a nie każdy gracz jest w ich posiadaniu. Gra w sieci najczęściej odbywa się płynnie i bez większych opóźnień i problemów. Jedynym problemem jest zachowanie graczy, którzy nie jeden raz zdążą napsuć nam krwi nie wykonując celów misji lub nam przeszkadzając. Jeśli jednak trafimy na odpowiedni skład lub umówimy się ze znajomymi to gra sieciowa pokaże swoje drugie, świetne oblicze.
..No super... ale?..
Ale nie wszystko jest idealnie. Po pierwsze monotonność. Misje posiadają wyraźnie zarysowany schemat. Jedź do punktu A, zabij/ukradnij/zniszcz, ucieknij do punktu B. To niestety daje się we znaki. Są pewne chlubne wyjątki, ale ogromna część z ponad 80 misji wątku głównego nie wyłamuje się ze schematu. Druga sprawa. Grafika. Jest bardzo nierówna. Zachwycają efekty pogodowe, dobre modele postaci oraz ogólny bardziej realistyczny wygląd całego otoczenia, ale z drugiej strony mamy spadki animacji, znikające za plecami otoczenie, dziwnie doczytujące się obiekty oraz miejscami obskurne tekstury oraz brzydkie ząbkowanie. Wachlarz uzbrojenia nie powala. Narzędzi destrukcji jest mało. Niby nie ma na co narzekać, jednak w tym przypadku więcej znaczyłoby lepiej. Wiele osób które katowało do upadłego część San Andreas było rozczarowanych najnowszą grą R*. Żałowali, że GTA z powrotem stało się grą akcji, a nie Simsami osadzonymi w realiach czarnego bractwa, więc jeżeli płakałeś na napisach końcowych GTA:SA i kolejne dwa lata jeździłeś po Los Santos z CJ na rowerku to możesz dodać grze kolejny minus. Reszta graczy może jedynie cieszyć się, że po zakończeniu trybu jednoosobowego będą mogli szybko przeskoczyć do trybu wieloosobowego. GTA IV posiada jeszcze wiele mniejszych pomyłek i uchybień jednak nikt nie był w stanie ich uniknąć przy tak wieloaspektowej produkcji, a same błędy raczej nie denerwują.
..Suma Sumarum..
Nie jest to oczekiwana rewolucja. Jednak czy mogliśmy oczekiwać rewolucji? W moim odczuciu, raczej nie. Dostaliśmy kawałek dobrego gejmpleju, ciekawy wątek główny, genialnego bohatera, ogromny i złożony świat, dobrą muzykę i wszystko okraszone nową oprawą wizualną. Dostaliśmy również bardzo dobry tryb multiplayer który na pewno przytrzyma nas przed ekranami jeszcze przez długie godziny. Nie można nie dostrzec wad. To znaczy można nie dostrzec. Widać to po recenzjach wielkich magazynów które wieńczy najczęściej końcówka typu 100/100, 100%, 10/10. Piszący te recenzje najpewniej byli jeszcze w "dżi ti ej'owym" amoku, dzięki któremu ta produkcja zyskała tak wysokie noty. Wady są. Ale są skutecznie ukrywane przez cały miód, który płynie przez ekrany dokładnie w nasze głowy i serducha. | Grafika: | | Wreszcie realistycznie i naprawdę ładnie, ale nie obyło się bez błędów | |
80% |
| Dźwięk: | | Świetne głosy postaci, dobra muzyka i odgłosy miasta | |
95% |
| Żywotność: | | Na dzisiejsze standardy jest dobrze, a w dodatku tryb multiplayer | |
90% |
| Ogólnie: | | Najlepsza gra z serii ex equo z Vice City | |
88% |
| Zalety | Wady |
| +Ciekawie zarysowane postacie
+Wciągająca fabuła +Złożoność i ogrom świata +Klimat i humor +Ilość smaczków do odkrycia +Ogólnie oprawa audiowizualna |
-Po pewnym czasie monotonność rozgrywki
-Przekłamania i wpadki graficzne -Bugi |
Autor:
MM/Milusass
Zachęcamy również do zapoznania się z filmikami:
